رباب محب

1 

از من به من تا ما  -    چند پله باقی ست

از ما تا ما   -   چند راهرو دراز می کشد تا افق ِ خانه های برفی

از برف ِ خانه تا برف خانه – خاک ِ شانه های ماست پشت ِ هر پرده

از پشت ِ هر پرده تا پشت ِ هر پرده – خیال ِ اختیار می کنیم سوی ِ قبله ای

از سوی ِ قبله ای تا سوی ِ قبله ای اما ، ناگهان گریز شعله است وُ

ما آتشیم

پای ِ 

پله ای

2

و قدم – اعتبار ِ پاهام که نمی روند پای پنجره

 و قدم  -  اعتبار ِ سرم که سوی غبار گرفته بالا ، نمی کشد بیرون

و قدم  -   قندیل ِ سنگ

به ساعت رفتن ِ قایقی نشسته به گِل

و قدم  -   خطابه َ شن

وقتی که باد می وزد توی اتاق های ِ تو در توم

و قدم  -   نَفَس ِ کفش های منست

در گوشه َ ایوان.

3

برای دو روز نَفَس

پای هر درخت

هفتاد سایه شدیم

با سه عقرب در دست – برای راه بودن ِ راه

و هفت گِره – برای درد که درد نباشد

پای هر دیوار.

4

چند دفتر خاک نشسته روی ِ حرف هامان

مرده با مرده حرف می زند

و ما با خنده های ریز سقراطی ادای ِ خود را هم در نمی آوریم

وقتی که می گوییم " نمی دانیم" ما فقط ورق زده ایم

مثل اینکه رفته با شیم پاورچین

از سر کوچه های کودکی با قاب هایمان در دست

و پولک ِ پیله هامان را روی ِ دیوارها آویخته باشیم

ما پیر شد ه ایم

و آب نمی آید زیر پرده های گوشت

و چند خاک به تماشای ِ پلک بالا گرفته است

حالا که لای ِ خنده هامان سقراط ِ پیر سینه صاف می کند

و ما نفس می کشیم

با دهان ِ مرده

رباب محب

از دفتر چاپ نشده پاورقي