نسرین ترابی

برای نازنین نظام شهیدی

    پله ها را  پایین رفت 

 از پیکرش گذشت

    شبی میان زمستان .

    شاعری مرده و

    کلمات آواره اند.

  جهان پر از ایستگاههای متروک است

وقتی شاعری نیست تا با شتاب از آنها بگذرد

و  زودتر آمدن آخرین ایستگاه را  در تابستان بیتاب باشد .

و ما به هم می پیوندیم در نیمه های شب

آنگاه که آرام گرفته اند آدمها,

و ارواح به نرمی سر میزهای خود حاضر می شوند 

وتو عاقبت صورتک را بر می داری

و می نشینی با لیوانی چای

و نگاهت مرموز و اندوهناک  می شود

بغضی تلخ را فرو می بری

آنجا که ساحره ای  با کلمات جهانی دیگر می سازد .

میان منظره ای از برف و بادهایی سرد

موسیقی غریب صدایت  پس هزار کهکشان

می پیچد و ما فراموش می کنیم کجا  ایستاده ایم

چقدر از آوارگی کلمات منتظر گذشته است ؟

دوباره نیمه های شب است  

و بیهوده نواخته اند دوازده را در ساعتهای کهنه .

بانویی به  نیمه شب در ایستگاهی متروک

از قطار پایین آمد

و با شنلی برنگ بنقش

 تا انتهای شب رفت 

تابستانها ایستادند 

 و سبزها و ردیف درختان و نرده ها

و نواها

به سوتی ممتد بدل شده,

کودک بازیگوش به سیاهی رفت  

و کسی نیست تابستان را کوک کند .    

                                                                                             اردی بهشت  84