|
فرامرز سلیمانی : سیندرلای اسلیمی
سیندرلای اسلیمی بر پردههای مخطط ارغوان و آسمانی که کمی به تاریکی میزد و آجرهای سیمانی در آفتاب مذاب میشد
سا یه میزد سا یه می زد ساری به خالهای خال خالی ش در ساینای عریان خالی میشد
همه یکی شده بود اگر به پای هم میافتاد بی دغدغه یی در تاریکی
|
